|
وَ إِذْ قَالَ اللَّهُ یَاعِیسىَ ابْنَ مَرْیَمَ ءَ أَنتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتخَِّذُونىِ وَ أُمِّىَ إِلَاهَینِْ مِن دُونِ اللَّهِ قَالَ سُبْحَانَکَ مَا یَکُونُ لىِ أَنْ أَقُولَ مَا لَیْسَ لىِ بِحَقٍّ إِن کُنتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ مَا فىِ نَفْسىِ وَ لَا أَعْلَمُ مَا فىِ نَفْسِکَ إِنَّکَ أَنتَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ
و هنگامى که خدا می فرماید: «اى عیسى پسر مریم، آیا تو به مردم گفتى: من و مادرم را سوای الله ، دو خدا فرض کنید؟»می گوید: « سبحان و منزّهى تو، مرا نباشد چیزى را که حق من نیست بگویم. اگر آن را گفته بودم قطعاً آن را مىدانستى. آنچه در نفسِ من است تو مىدانى و آنچه در ذات توست من نمىدانم، چرا که تو خود، داناى رازهاى نهانى.
-- قرآن کریم، سوره مائدة(5)، 116
| 
