ما کانَ لِبَشَرٍ أَنْ یُؤْتِیَهُ اللَّهُ الْکِتابَ وَ الْحُکْمَ وَ النُّبُوَّةَ ثُمَّ یَقُولَ لِلنَّاسِ کُونُوا عِباداً لی‏ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لکِنْ کُونُوا رَبَّانِیِّینَ بِما کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْکِتابَ وَ بِما کُنْتُمْ تَدْرُسُونَ (79)وَ لا یَأْمُرَکُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلائِکَةَ وَ النَّبِیِّینَ أَرْباباً أَ یَأْمُرُکُمْ بِالْکُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُون (80)
براى هیچ بشرى سزاوار نیست که خداوند، کتاب آسمانى و حکم و نبوّت به او دهد سپس او به مردم بگوید بنده من باشید به جای خدا؛ بلکه [سزاوار مقام او، این است که بگوید:] هم چنان که از کتاب خدا مى‏آموزید و در آن مى خوانید، پرستندگان خدا باشید.و نه اینکه به شما دستور دهد که فرشتگان و پیامبران را، پروردگاران خود انتخاب کنید. آیا شما را، پس از آنکه مسلمان شدید، به کفر دعوت مى‏کند؟!

در ماه مبارک رمضان،بهار تورات و انجیل حقیقی، دوستانمان را به مطالعه مناظره ذیل دعوت می کنیم: رو در رو: آنچه تورات و انجیل [Bible]درباره محمّد صلی الله علیه و آله می گوید

مجموعه جزوات بررسی های تحلیلی و منصفانه پیرامون مسیحیت تألیف استاد دکتر فریدونی توسط موسسه فرهنگی انتشاراتی فن و هنر به چاپ رسیده است.
تلفن تماس موسسه فرهنگی انتشاراتی فن و هنر:
66467730-021(98)

از ابتدای خلقتم بسیاری را بر دوش کشیده بودم؛ انبیا علیهم السلام ،یکی پس از دیگری ، قدم های محکمشان را بر شانه های کنجکاو من می نهادند. کلام آسمانی آنان را می شنیدم و بر خود می بالیدم که خاک زیر پای آنان بودم. در عین حال ظلم بشریت نسبت به آنان را نظاره گر بودم. آن هنگام که انبیاء مردمان را به خداوند دعوت می کردند و آنان در پی شیطان می رفتند، آن هنگام که انبیا را به نا حق به قتل می رساندند و ... ، می خواستم دهان بگشایم و تمامی انسانها را در درونم فرو برم، امّا پس از هر نبی و رسول، خداوند وصی و جانشینی برای آنان برگزیده بود تا حجت خدا بر روی من باشند. آه منِ زمین، چگونه می توانستم آن ظالمان را در خود فرو برم حال آنکه حجت خدا بر شانه هایم ایستاده بود.

روزها و شبها با مشاهده تحریف و تخریب سنت پیامبر خون دل می خوردم و غم و اندوه فراغ رسول خدا و غصب منصب علی بن ابیطالب وصی و خلیفه بر حق رسول خدا هر چه بیشتر بر وجودم سنگینی می کرد. برای تسلی قلب مجروحم، وصیت های رسول خدا را مدام مرور می کردم .

پیامبر صلی الله علیه و آله وصیت کرده بودند که جز علی علیه السلام کسی ایشان را غسل ندهد و خبر داده بودند در این کار جبرئیل به او یاری خواهد رساند. هنگامی که امیرالمومنین از کار غسل و تکفین حضرت رسول فارغ شدند، من و ابوذر و مقداد و فاطمه و حسن و حسین علیهم السلام داخل شدیم؛ امیرالمؤمنین علیه السلام جلو ایستاده، ما در پشت ایشان بر رسول خدا نماز خواندیم؛ و عایشه در گوشه ی اطاق نشسته بود و هیچ توجهی به ما نداشت گویی جبرئیل دیدگانش را پوشیده بود.

یکی از بارزترین نمونه های نفاق این باصطلاح اصحاب پیامبر در غدیر و پس از آن ظاهر گردید. من در روز غدیر حضور داشتم و آن صحنه ی به یاد ماندنی را دیدم که پیامبر ، علی علیه السلام را بر مسلمانان مقدم داشتند و آنان را به پیروی از او و یاری او دعوت فرمودند که البته این نخستین بار نبود که حضرت چنین سفارشی می فرمودند. در آن روز غدیر پیامبر همچون همیشه اشاراتی به فضائل علی علیه السلام کردند و فرمودند فضائل علی بیشتر از آن است که در یک نوبت به آن اشاره شود. ایشان در میان سخنانشان فرمودند که من کنت مولاه فهذا علی مولاه هر که من مولای او هستم پس این علی مولای اوست و سپس دعا فرمودند اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و خذل من خذله خدایا دوست بدار هر که او را دوست بدارد و دشمن بدار هر که با او دشمنی کند و یاری کن هر که او را یاری کند و کوچک بشمار هر که حق او را نگاه ندارد و فرمودند که هیچ کس تفسیر قرآن را نمی داند مگر علی ابیطالب و فرزندان معصوم او از نسل پیامبر و ...

روزی دیگر به مجلس پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وارد شدم ، اصحاب به جهت نزدیکی من به آن حضرت و خاندان گرامیشان مرا در صدر مجلس جای دادند . در این هنگام عمر وارد مجلس شد. چون نگاهش به من افتاد از روی تعصب جاهلی گفت : این عجمی که در صدر نشسته کیست ؟ او نباید بر عرب سبقت بگیرد ؟! پیامبر صلی الله علیه و آله با شنیدن حرفهای او برخواست و بر منبر رفت و چنین فرمود : ان الناس من عهد آدم الی یومنا هذا مثل اسنان المشط لا فضل العربی علی العجمی و لا الاحمر علی الاسود الّا بالتقوی به درستی که همه مردم از زمان آدم تا این زمان مانند دندانهای شانه مساوی اند نه عرب بر عجم (فارسیان و غیره) و نه سرخ بر سیاه فضیلتی دارند مگر به تقوی و پرهیزکاری .

با دلی آرام و روانی آسوده، اسلام آوردم چنانکه گویی در اسلام آفریده شده ام و در این آیین پا به دنیا گذاشته ام . آن چنان شیفته ی رسول خدا گشته بودم که پس از رهایی از بردگی ، پیوسته همگام ، همدل و همدم رسول خدا صلی الله علیه و آله گشتم.با آن حضرت نشست های خصوصی ای داشتم که هیچکس جز من در آن نشست ها حضور نداشت و در نتیجه ی این هم نشینی ها با روش و منش آن حضرت رشد کردم؛ خواسته هایم را مطابق با میل و خواست ایشان قرار می دادم و تقدم علی بن ابیطالب علیه السلام را بر سایر صحابه درک می کردم که به حق بود و من نیز چنین تقدمی را رعایت می نمودم .

آنها کنار چشمه ای در اطراف آن گل رعنا آرمیدند و شروع به گفتگو کردند. شتابان نزد بانوی خود رفتم و گفتم: اى بانوى من! یک طبق خرما به من بده. گفت: مى‏توانى شش طبق بردارى. من طبقى از خرما پر کردم و نشانه هایی که در خاطر داشتم به یاد آوردم و با خود گفتم: اگر میان ایشان پیامبر صلی الله علیه و آله باشد، از صدقه نخواهد خورد و اگر هدیه باشد تناول خواهد کرد.

مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم             طایر گلشن قدسم و از دام جهان برخیزم
بولای تو که گر بنده خویشم خوانی             از سر خواجگی کون و مکان برخیزم
مرد یهودی از داستان من پرسید و من او را آگاه کردم و گفتم: من گناهى ندارم جز آنکه دوستدار محمّد صلی الله علیه و آله و وصی اویم. یهودى گفت: من، تو و محمّد را دشمن مى‏دارم و مرا به بیرون خانه‏اش برد.

در این هنگام که در چاه غرق نیایش بودم کسى که جامه سپیدى بر تن داشت پیش من آمد و گفت: اى روزبه! برخیز. و دستم را گرفت و مرا از آن سیاهچال بیرون برد. پس راه صحرا و بیابان در پیش گرفتیم تا به چشمه ای رسیدیم و من که مدتها از نعمت آزادی و آب محروم بودم در آنجا خود را شست شو دادم و غسل کردم.

نام من روزبه بن خشبوذان بود. دهقانزاده ای بودم از نسل بزرگان سرزمین پارس. روزبه یعنی روز بخیر. قوم من برای آتش و نور تقدس والایی قائل بودند و نامهایی چون نام من برای آنان یادآور روز و روشنایی و نور بود. لیکن نوری که آنان بزرگ می داشتند کجا و نوری که من در جستجوی آن بودم کجا؟ نوری که صد خورشید عالم افروز در برابر آن سایه ای بیش نیستند. آفتابی که همه عالم به فروغ آن روشن است.

مدتی گذشت، شبی حکیمه خاتون به دیدن من و امام حسن عسگری - علیه السّلام – آمد. هنگام رفتن امام علیه السّلام از او خواست تا بماند؛ چرا که فرزند موعود، در آن شب به دنیا می آمد ....

قسمت دوم

شب بعد امام علیه السلام را در خواب دیدم و به مولایم گفتم که حاضرم جانم را فدایش کنم و به خاطر تمام این مدت که به دیدار من نیامده بود شکایت کردم و گریستم .

پسر: بفرمایید مادر! این لقمه را بگیرید.

مادر: اما من دیگر سیر شده ام.

پسر: فقط یک لقمه ی دیگر مادر جان.

مادر: باشد اما فقط همین یک لقمه چون من واقعا دیگر نمی توانم چیزی بخورم.

پسر: مادر جان! لطفا بعد از غذا لباس هایتان را عوض کنید می خواهم آن ها را بشویم.

مادر: زکریا پسرم! خیلی عجیب است تو قبلا این قدر به من مهربانی نمی کردی. از وقتی که از مسافرت برگشته ای رفتارت کاملا عوض شده، مرتب لباسهایم را عوض می کنی، سرم را می شویی، غذا برایم آماده می کنی. به من بگو در این سفر چه اتفاقی برایت افتاده.

پدر من یوشع (Joshua) پسر قیصر روم، و مادرم یکی از نوادگان جناب شمعون(Simon) جانشین حضرت مسیح (ع) بود. وقتی که من 13 ساله بودم، پدر بزرگم قیصر می خواست مرا به ازدواج پسر برادرش در آورد. عروسی سلطنتی و مجللی تدارک دیده شده بود.